यो कस्तो प्रेम

मुना र मदनले भर्खर प्रेम विवाह गरे । मुना र मदन नितान्त एक्ला प्राणी थिए । उनीहरुको प्रेम वेदाग थियो । एक अर्कालाई प्रेम गरेर विहे गरेको सायद विशिष्ट किसिमको हुन्छ होला । उनीहरु एक अर्काबिना अधुरा थिए । सँगै बाँच्ने, सँगै मर्ने कसम खाएका छन् । उनीहरुलाई वरपरका छरछिमेकले भन्ने गर्छन्– यस्तो पो प्रेम, यस्तो पो हुनुपर्छ त जोडी हाय ! ढुकुरको जोडीजस्तो ! जता गए पनि जे गर्दा पनि सँगसँगै– कति मीठो माया, कति विशुद्ध प्रेम । जन्म जन्मसम्म पनि यो जोडी छुट्टीने छैन सायद ।

मदन, हामी पनि कति गाउँमा बस्ने, तल्लो घरका रविहरु पनि शहरतिर गए रे । छोराछोरी पनि उतै पढाउँछन् रे । हामी पनि पैसा कमाएर शहरतिर सानो झुप्रो बनाएर बस्न पाए कति आनन्द हुन्थ्यो नि । गाउँको जस्तो हिलो मैलो पनि नहुने । सबै कुराको सुविधा । छोराछोरीलाई पनि राम्रो स्कूलमा पाढाइन्थ्यो होला– अगेना छेउमा रोटी बेल्दै गरेकी मुनाले भनी ।त्यो त हो, तर पैसा कसरी कमाउने ? धन त बाघको मुखमा हुन्छ भन्छन्– तरकारी केलाउँदै गरेका मदनले नमीठो गरी एक घु्ट्का थुक निल्यो र ‘हेर, बाघको मुखमा धन छ भनेर टुलुुटुलु हेरिरहने त कायरले मात्र गर्छ । बहादुरले त बाघसाघ मारेर मुखबाट पैसा झिक्छ, बुझ्यौ ? मान्छेहरु विदेश गएर कति कमाइसके । यही पनि मान्छेले कति कमाइसके के –के गरेर ! तिमीचाहिँ हात बाँधेर बसिराख्छौ अनि कहाँबाट कमाइ हुन्छ ?’–ओठ लेब्य्राउँदै मुनाले भनी नेपालमा रोजगारीको कुनै गुञ्जायसै छैन हेर, के म पनि विदेश जाउँ त ? मबिना तिमी एक्लै तिमीबिना म एक्लै हामी कसरी एक्लाएक्लै रहन सकौला र मुना ?’– मुनाको प्रेमले कसिलो गरी बाँधिएको मदनले फेरि अर्को घुट्को अमिलो थुक निल्यो । ‘पैसा नभई कहाँ जिन्दगी चल्छ त, माया खाएर भएन, माया लाएर भएन’– मुनाले तीतो सत्य ओकली ।

मदनले सुनिरह्यो । उसले केही बोल्न सकेन । हुन पनि भौतिक संसारमा मान्छे पैसाको गुलाम भइसकेको छ । पैसाबिना जीवन एक इञ्च पनि चल्न सक्दनै । लाग्छ, पैसाले संसारमा सबथोक किन्न सक्छ । मुना भर्खरकी पूर्णेको जुनजस्ती सुन्दरी छ । उसको मनभित्र पनि राम्रो लगाउने, मीठो खाने एश आरमसँग बस्ने प्रवल इच्छाहरु छन्– स्वभाविकै हो ।

जापनिज गुडिया जस्ती मुनालाई छाडेर विदेश जान कत्ति मन लागिरहेको छैन मदनलाई । देशकै माटोमा रम्ने, खेल्ने विचार छ उसको मुनासँगै । जति पसिना चुहाए पनि जति रगत बगाए पनि देशकै माटोमा बगाउन मन छ उसलाई । तर न कुनै रोजगारीको राम्रो अवसर छ न त कुनै व्यवसायको ग्यारेन्टी नै । त्यसैले कति नेपालीहरु बैदेशिक रोजगारीको नाममा विदेशको सडकमा भौतारिरहेका छन् । जेहोस् अब घर बसेर पक्कै गुजारा चल्दैन जस्तो लागिसक्यो मदनलाई । मुना पनि दुई जिउकी भई, खर्च पनि बढ्दो छ, महंगीले आकाश छोइसक्यो । गाउँघरको जोरीपारीले तिघ्रा ठटाउन थाले । उता मुनाको सपना……..।

‘मुना, अब म पनि विदेश गएर धेरै धन कमाउँछु र तिमीलाई पनि शहरमा लगेर रानी बनाएर राख्छु’ धेरै दिनपछि मदनले यो निर्णय मुनालई सुनायो । ््््््मुनाले सपना देख्न थाली– आहा ! शहरमा…….।मदनले विदेश जाने निर्णय गरिसकेपछि आफ्नो रन्तरंग साथी शंकरलाई सबै कुरा बेलिविस्तार लगायो– ‘शंकर मलाई विदेश जानुपर्ने भयो । तिमीले आफ्नै घर सम्झेर मुना र यो घरको रेखदेख गरिदिनुपर्छ ।’

केही दिनपछि भिसा आयो । मलेशियाको एक प्राइभेट कम्पनीमा ऊ तीन वर्षका लागि जानुपर्ने भयो । आफ्नो र पेटभित्रको बच्चाको ख्याल राख्नू मुना भन्दै भारी मन लिएर मदन मुनासँग विदा भयो ।गहभरि आँसु बगाउँदै मुनाले विदाईको हात हल्लाई……..

विदेशको माटोको गन्ध फरक छ । स्वदेशको जस्तो प्राकृतिक गन्ध छैन । गगनचुम्बी महलहरु । भौतिक सुविधाले सम्पन्न । छोए मयल लाग्ने जस्ता चिल्ला लम्पसार सडकहरुमा एक तमास हुइँकिने गाडीहरु दिनरात बरोबर । हरेक े कुरा सिस्टममा छ । रुटिनमा चलिरहेछ मान्छे मेसिनझै । कम्पनीको रुटिनमा अभ्यस्त हुँदैछ मदन पनि । आँखाभरि गर्भिली मुनाको सपना अनि मुटुभरि माया बोकेर दिनरात मदनका हात चलिरहेछन् मेसिनउपर तर देखिरहन्छ धेरै धन कमाएर मुनालई खुशीसाथ राख्ने सपना ।

केही समयपश्चात मदनले मुनालई केही पैसा पठायो । गाउँ फर्कने एकजना साथीसँग मोबाइल फोनलगायत केही सामान पनि पठायो । मुना फुरुंग भई ।‘ पैसा पठाइदिएको छु । मीठो मसिनो खानू । मन परेका कपडा लगाउनू । आफ्नो शरीरको धेरै ख्याल राख्नू । अप्ठ्यारो सप्ठ्यारोमा शंकरसँग मद्दत लिन’ू– फोनबाट मनका बोझिला शब्दहरु पोख्यो मदनले । ‘तिमी टाढा हुदा निरास भयो जिन्दगी मदन’– मुनाले फोनमा भनी । ‘तीन वर्ष त हो नि मुना’–मदनले मुनालाई सम्झायो । ‘प्रतिक्षाको घडी धेरै लामो हुँदोरहेछ मदन’– मुनाले बोझिलो स्वरमा भनी । ‘प्रतिक्षाको फल मीठो हुन्छ मुना, सम्हालिएर बस । म फोन गरिराखुँला’– मदनले मुनलाई फेरि सम्झायो ।

फोनमै लामा–लामा कुराकानी हुन्थे । फोनै छोड्न मन लाग्दैनथ्यो । त्यसरी नै जसरी उनीहरु एक अर्कालाई प्रेम गर्दा छुट्नै मन लाग्दैनथ्यो ।फक्रिदो गुलावकी थुंगा जस्ती प्राणप्यारी जीवनसंगिनी हो मुना मदनकी । मुनाको आँखामा संसार बिर्सन्छ मदन अनि मदनको न्यानो मायाले अँगालोमा संसार बिर्सन्छे मुना ।

दुबैका बाबुआमा सानैमा खसेका थिए । मुनालाई फुपूले पालेकी थिइन, मदनलाई अंकलले पालेका थिए । दुबै टुहुरा । दैवले दुई टुहुराको भेट गरायो । पायाप्रीती बस्यो । गहिरो । यो कस्तो प्रेम ? गाउँमा उनीहरुको प्रेम एक उदाहरण बन्यो । चखेवा जोडीझैँ उनीहरु एक अर्काबिना बाँच्न नसक्ने भए । विहे गरे उनीहरुले । सुखद दाम्पत्य जीवन शुरु भयो ।
चौडा छाती, अग्लो, मोटो गोरो अनुहार अविवाहित खाइलाग्दो मोरो शंकरे । केटीहरु उसलाई देखेर मरिहत्ते गर्छन् । मुना पनि भर्खर फक्रिएको गुलाव जस्ती छ । मनभित्र काउकुति लागिरहने उमेर हो यो । शंकरको छातीमा लुटुपुुटु गर्ने मन भित्रैदेखि लागेर आउँछ । आगोको नजिक घिउ पनि पग्लन्छ अवश्य ।

अब मदनको अनुपस्थिति मुनालाई बिझाउँदैन । हरेक काममा मद्दत गर्ने शंकर छँदैछ मदनको विश्वासिलो अन्तरंग साथी । शंकर धेरैजसो मुनाकै घर बस्छ । मुना र शंकरबीचको प्रेमको फुल झाँगिदै जान्छ । उनीहरु एक अर्काबिना बाँच्नै नसक्ने भइसकेको छन् । एक कान, दुई कान मैदान । गाउँमा पनि उनीहरुको सम्बन्धको चर्चा परिचर्चा हुन थालिसकेको छ । मुख देखाउन पनि लाज हुन थालिसकेको छ दुबैलाई गाउँमा । उनीहरुले अब गाउँ छाड्ने निर्णय गरे । दुबैले आ–आफ्ना घरबारी बेचेर शहरतिर लागे । मदनले पठाएको पैसा थपथाप गरी शहरमा घर किने ।शहरको बसाई शुरु भयो । उनीहरुैले विहे पनि गरे । मदनले पैसा पठाइरहेछ ।उनीहरुको दैनिकी चलिरहेछ । शंकर र मुनाको प्रेमको बिचमा एउटा तगारो थियो त्यो मुनाको पेटमा मदनको बच्चा त्यो पनि उनीहरुले गर्भपतन गरेर फ्याँकिदिए । बस् उनीहरु अब आफ्नो प्रेमको दुनियाँमा मस्त छन्– लैला मज्नु । शंकरले शहरमा घरजग्गाको कारोबारबाट राम्रै आम्दानी ग¥यो । उसले घरमा तला थप्यो । अढाई फ्ल्याटको सुन्दर घरमा अहिले शंकरले मुनालाई रानी बनाएर राखेको छ । मुनाले मदनसँग खाएका कसमहरु सबै बिर्सी यसरी कि उसको जीवनमा मदन नाम गरेको कुनै लोग्ने मानिस नै आएन ।
बेलाबखत मदनको फोन आउँछ । मुनालाई अब मदनको फोनेमा कुनै चाख छैन तरभनी भ्याउछे– ‘तिमीबिना मा कसरी यहाँ बाँचेकी हुला भन त । तिम्रो छोरो टाकटुक तिमी जस्तै छ । कति सताउँछ दिनरात । ज्यानै गलिसक्यो ।’‘ मैले पनि त एक एक दिन गनिरहेको छु नि मुना यहाँ । कहिले तिन वर्ष पुग्ला ? उडेर आउँ जस्तो भइसक्यो’– मदनले मनको गह्रौँ भारी बिसायो ।
तीन वर्ष पनि पुग्यो मलेशियाको बसाई । पकेट खर्च राखेर प्यारी मुना र आफ्नो छोरालाई कपडा तथा सामानहरु किनी बाँकी पैसा मुुनालाई मनि ट्रान्फर गरिदियो मदनले ।

एयरपोर्टको टर्मिनल भवनबाट बाहिरियो मदन– अहो ! बल्ल त नेपाल आइपुगियो । अझै गाउँ पुग्न त तीन दिन पो लाग्छ त । मन त भरुरु उडेर गइसक्यो । के–के सामान् ल्याइदिनू भन्थी । टाकटुक म जस्तै छ रे छोरो पनि । हि….हि…हि । गाउँको जग्गा पनि बेच्छु अनि थपथाप गरी शहरमा घर किन्छु अनि सानोतिनो व्यापार शुरु गर्छु । मुनालाई त रानी बनाएर राख्छु् । विदेश त यत्रैसित जाँदै जान्न फेरि । पहिल्यै त कस्ती थिइ मोरी । अहिले झन बैसले भरिएकी सुडौल होली मोरी । तँलाई त च्याप्प समाएर छोड्दै छोड्दिन । त्यो छोरो भुन्टे पनि म जस्तै काले हिस्सी परेको छ रे । त्यसलाई त समाए नचाइरहन्छु ।
तीन दिनको बेलुका मदन आफ्नो घर पुग्यो । ढोकामा ठुलो ताल्चा झुण्डिएको थियो । उसले चारैतिर हे¥यो– सुनसान । मदनले धेरैपटक मुनालाई बोलायो । अहँ मुनाको प्रत्युत्तर कहींबाट आएन । ऊ टुक्रुक्क पेटीमा बस्यो र सामान त्यही पेटीमा राख्यो– आज त आउँछु भनी खवर गरेकै थिएँ, कहाँ गइछ त मोरी । धेरै टाढा त नजानुपर्ने…..
मदन पेटीबाट उठ्यो, घरको चारैतिर हे¥यो र फेरि बोलायो–मुना….. एई मुना….
अहँ ! मुनाको प्रत्युत्तर फेरि पनि आएन । ऊ फेरि टुक्रुक्क पेटीमा बस्यो ।
एकजना गाउँले आएर भने–‘बाबु, मुनाले त शंकर भन्ने केटासँग लागेर यो घरवास सब बेची, त्यसैसँग शहर गई बाबु । त्यसपछि यता देखा नै परेकी छैन ।’ मदनको आँखाबाट आँसुका बलिन्द्र धारा बग्न थाले । ऊ क्वाँ क्वाँ रुन थाल्यो– यो कस्तो प्रेम ग¥यौ मुना तिमीले , यो कस्तो प्रेम…. मलाई जिउँदै मा¥यौँ….।
मदनको आँखामा मुनासँगको विगत फील्मझै फनफनी घुम्न थाल्यो । उसलाई भाउन्न भयो । ऊ त्यही ड्याम्म लड्यो …… ।
घोराही