शहर

रामबाबु जागीर पनि खाने , पढ्ने पनि भनेर शहर आयो । जागिर नपाउन्जेल मामा घरमा बस्न भनेर उ साँझ मामाघर आइपुग्यो ।आएको दिन त उस्ले राम्रै मान सम्मान पायो।
तर उ आएको पर्सिपल्ट मामाले उसलाई तल छिंडीको कोठा देखाएर भने , “ अव तिमी यही कोठामा बस भान्जा ! अरुलाई भन्दा बढी बहाल लिन्न । जागीर खोजेर खाऊ र मलाई महिनावारी कोठा भाडा बुझाऊ । मामा घर भनेर हुन्छ र ! आएको दिन पो हो त त्यसै खान,बस्न पाउने । नाता भन्दा पैसा ठूलो हुन्छ यता । यो त शहर हो भान्जा ! ”
उसका मामा माइजु घरका कोठा बहालमा लगाएर हुने खाने शहरीया भै टोपलेका थिए ।

अव रामबाबुको मामा संगको नाता बदलियो । मामा घरबेटी बने र उ डेरावाल। उ काम खोजेर रोजगारीगर्न थाल्योे।
महिना नमर्दै भाडाको बिल आइपुग्थ्यो । बिल पाएको तीन दिनभित्र भाडा बुझाई सक्नु पर्ने नियम घरबेटीले बनाएका थिए। तीन दिनभित्र भाडा नबुझाए हप्कीदप्की सहित तीन दिन समय थप हुन्थ्यो ।
बहाल बुझेपछि मामा चाहीं भन्थे, “भान्जासँग भाडा लिनु नहुने । यत्रा कोठाहरु बहालमा लगाएपछि एउटा कोठामा त भान्जालाई त्यत्तिकै राखे नि हुने हो ।तर के गर्नु!”
बस्दै जाँदा उसले मामाको चालचलन बुझ्दै गयो । अरुसँग भन्दा बढी बहाल र बिजुली पानीको पैसा आफुसँग लिंदा रहेछन् भन्ने थाहा पाएपछि उसको मन भित्रभित्रै पोलिरहेको थियो । रामबाबुले बिद्रोह गर्न पनि सकिहालेको थिएन ।

एकदिन बिहान कपडा धोएर सुकाउन घरको छतमा उक्लंदा पो उ एकैचोटी छाँगाबाट खसे झैं भयो । उसका मामा माइजु पल्ला घरका छिमेकीसँग भन्दै थिए , “ आफ्नो मान्छेसँग कसरी बहाल लिनु ! मन पटक्कै मान्दैन ! हामीले त एउटा कोठामा त्यत्तिकै राखेका छौं भान्जा बाबुलाई ।”

बागमती ११ , कर्मैया , सर्लाही