म मर्निङवाकमा थिएँ । पाँच, छ पटक देखभेट भएपछि उनले भने –“हाई !” मैले पनि प्रत्तिउत्तरमा “हाई” भनेँ । उकालो काटेर त्यतिखेर हामी समथल बाटोमा हिँड्दै थियौं । हरियाली वातावरण । सुन्दर पार्क हामीमाझ मुस्कुराइरहेको थियो । थुप्रै मानिसहरु त्यो पार्कमा बसेर बिहानीको आनन्द लिइरहेका थिए । त्यही हुलमा हामी पनि मिसिन आईपुग्यौं । त्यो दिन हामीले आ–आफ्नो परिचय गरेर छुट्टियौं । उनी कलेजका प्राफेसर रहेछन् ।
भोलिपल्ट मर्निक वाकमा त्यहीँ पार्कमा उनीसँग धेरैबेर कुराकानी भयो । उनले प्रस्ताव राखे –“शोभिताजी ! आज एक–एक कप चिया पिएर जाऊँ हुन्न ?” मैले सहमति जनाएपछि हामी पार्क नजिकैको चिया पसलमा गयौ र एकछिन गफियौ । टेबुलमा वाफ उड्दै गरेको दुई कप चिया आइपुग्यो । मैले भने –“मलाई यसरी फुटपाथको चिया पसलमा बसेर काँचको गिलासभरि चिया पिउन मनपर्छ ।” मैले आफ्नो रुचि बताएपछि उनले हाँस्दै भने –“म पनि हो शोभिताजी ! प्राय म यहाँ चिया पिउन आउँछु फुर्सद मिल्दाखेरि ।”
“एक्लै आउनुहुन्छ ? म्याडम नी ?”
मैले उनको व्यक्तिगत जीवन जान्ने अभिलाषा राखेर सोधेको थिएँ ।
उनी मेरो प्रश्नले अलि भावुक भए । व्यर्थ सोधेछु जस्तो लाग्यो ।
“सरि ! मैले सोध्न नहुने थियो कि ?”
“होइन, होइन शोभिताजी ! उनी यो संसारमा छैनन् । एउटी छोरी छिन् ज्वाइँसँग अमेरिकामा ।”
खाटा बसिसकेको घाउ फेरि किन कोट्याउनु भनेर त्यसपछि मैले उनको बारेमा केही सोधिन कहिल्यै पनि । त्यो दिन हामी चिया पिएर छुट्टियौं ।
हाम्रो दिनहुँ भेट हुन्थ्यो मर्निङ वाकमा । त्यो पार्कमा बसेर चिया पिउँदै हामीले धेरैचोटि काठमाडौं उपत्यकालाई नियालिसकेका थियौं । जीवनका आधा कथासुन्न र भन्न भ्याई सकेका थियौ । जीवनको यो मोडमा समयले हामीलाई बेष्ट फ्रेण्डको रुपमा भेटाइदिएको थियो ।
बिहान हेर्दा मोवाइलमा म्यासेज आएको रहेछ । फागुन महिनाको आज बीस गते । छोरा बुहारीले अमेरिकाबाट लेखेका रहेछन् ।
“ह्याप्पी बर्थ डे ममी !”
दुबैजनालाई अँगालोमा बाँधेर थ्याङ्क यु भन्न चाहन्थे । तर उनीहरु सात समुन्द्र पारी थिए । म एक्लो थिएँ नेपालमा । उनीहरुलाई सम्झेर आँखा रसाए । म्यासेञ्जरमा हेरेँ छ घण्टा अघिदेखि उनीहरु अफलाइनमा थिए । यो निरस जिन्दगी देखेर आफैसँग विरक्त लागेर आयो । तन र मन दुबै भारी हँुदाहँुदै उठेर फ्रेस भएँ । सहयोगी बहिनीले चिया राखिदिइन् टेबुलमा । भान्सा कोठाबाट मिठो वास्ना आइरहेको थियो ।
घर नजिकैको काइँयो फूलको बोटबाट रानी चराका बच्चाहरु भुर्रर उडेर गए । हेर्दाहेर्दै अकाशिंदै उडान भरे । शिवपुरी डाँडामाथि माथि हुँदै बिलाए । बिहान सबेरै उज्यालो सूचक बनेर चिर्रबिराउँथे । निद्रा खुल्थ्यो । अब ती फेरि फर्केर आउलान् त मन खिन्न भयो । घरको गेटमा निलो कार आएर रोकियो । आज प्रोफेसरलाई खाना खान बोलाएको थिएँ । उनी समयमै आइपुगेछन् । सहयोगी बहिनीले खाना तयार गरेर भनिन् – “म्याडम ! खाना तयार भयो ।”
“यति मिठोे खाना आज पन्ध्र वर्षपछि खाएँ । मलाई गुन्द्रुकको अचार असाध्यै मनपर्छ । उनले घरमा प्राय बनाउँथिन् मेरोे लागि । पन्ध्र वर्षपछि आज पारिवारिक झल्को मेटिनेगरि खाना खाने अवसर दिनुुभयोे शाभिताजी !” उनले हृदयदेखि धन्यवाद दिंदै त्यसदिन हाम्रो घरको खानालाई उनले खुलेरै तारिफ गरेका थिए ।
सन् २०१९ डिसेम्बरको अन्तिम महिना । विश्वभर कोभिडले आतंक मच्चाउँदै थियो । नेपालमा पनि यसको असरहरु देखिन थाल्यो । घरबाट बाहिर ननिस्कने आदेश जारी गर्दै सरकारले अनिश्चित समयको लागि लकडाउन गर्यो । सबै आ–आफ्ना घर फर्किए । काठमाडौं शून्य भयो । घरभित्रको बन्दी जीवन बडो असहज लाग्दै गयो ।
एकदिन बेलुका अचानक रुघाखोकी लाग्न थाल्यो । जिउ गलेर आउनु, खान मन नलाग्नु, खाएको खानाको स्वाद थाहा नपाउने हुन थालेपछि कोभिडको शंका लाग्न थाल्यो । पिसिआर टेष्ट गरेर फर्केपछि बेलुका मोवाइलमा म्यासेज आयो पोजेटिभ ।
सहयोगी बहिनीलाई आफूलाई कोभिड भएको जानकारी दिँदै भने –“अब तिमी नआउनु ।” उसले मानिन –“यस्तो अवस्थामा एक्लै कसरी छोडुँ ? मरे मरुँला मर्ने जावो जिन्दगी त हो ?” उसले आपतमा साथ दिई ।
बेलुकाबाट ज्वरो बढ्न थाल्यो । “यस्तो अवस्थामा पनि मैले साथ दिन सकिन । सँगै हुन सकिन ।” छोरा अमेरिकाबाट फोनमा रुन्थ्यो । उसलाई ढाडस दिन खोज्थेँ । तर म आफैसित टुटिसकेको थिएँ । पलपल मृत्युले तर्साइरहन्थ्यो ।
समय बित्दै गयो । मृत्युसित घम्साघम्सी खेलेर केही दिन हस्पिटलको बसाईपछि घर फर्किए । यो अवधिमा प्रोफेसरले ठूलो सहयोगको भूमिका निभाए । आत्मबल बढाउने काम गरिरहे । मेरो आफ्नो भन्नू यो जटिल अवस्थामा प्रोफेसर बाहेक अरु थिएन । मृत्युलाई नजिकबाट महसुस गरेकी मैले उनकै सहयोग र साथले पुनरजीवन पाएको थिएँ ।
म आफैभित्र हराउँदै थिएँ । ढोका खोलेको आवाजले झस्याङ्ग भएँ । ढोकामा उनै प्रोफेसर उभिएका थिए । उनको हातमा ताजा फूलका बुके थियो । उनले मलाई हेर्दै भने –“शिघ्र स्वास्थ्य लाभको कामना शोभिताजी !”
मेरो आँखाको डिलबाट बेढङ्गले बगेछन् आँसुहरु मैले पत्तो पाइन् ।
“कमजोर नबनाउनुस् आफूलाई । मैले समय काट्न भनेर केही राम्रा किताबहरु ल्याइदिएको छु । पढ्नु होला । केही फलफूलहरु छन् खानुहोला भन्दै सहयोगी बहिनीलाई झोला दिएर उनी हिँडे । मैले झ्यालबाट देखेँ मेरो गेटबाट निस्केर निलो कार गल्लीभित्र हरायो ।
बिस्तारै ठीक हुँदै थिएँ । एकदिन छोराले फोनमा भन्यो –“ममी ! हजुरको चिन्ता लागिरहन्छ । हामी यता छौ । न हामी नेपाल आएर बस्न सक्छौं न हजुर अमेरिका आएर बस्न सक्नुहुन्छ । यो कस्तो अवस्था सिर्जना भयो ममु !”
हामी आमा छोरा काँचको पर्दा बाहिर भित्रबाट खुब रोयौं । निकैबेरपछि आफुलाई सम्हाल्दै भनेँ –“नेपाल फर्केर बस्ने वातावरण छैन । काम छैन । मेरो त जीवन यसैउसै बित्नेछ अब । तिमीले सन्तानको बारेमा सोच्नुपर्छ बाबु ! मलाई सम्झेर रुन छोडिदेऊ ।”
छोरा बोल्न सकिरहेको थिएन । बुहारीले भनी– “ममी ! हजुरको ब्वाइ फ्रेन्ड छैन ?”
मोबाइलमा म्यासेज आयो – “शोभिताजी ! म भोलि आउनेछु । तपाईंसँग केही महत्वपूर्ण कुरा गर्नु छ।”
